Artykuł Pierse'a Morgana

Masz ciekawe linki do stron o Robbiem ? Podziel się informacją z innymi.

Moderator: Moderatorzy


Artykuł Pierse'a Morgana

Postautor: Mav » 06:04, wt, 02.sty 2007

Po pełnej gorących i niepowtarzalnych wrażeń nocy ( :lol2: ) poszukiwałam tekstu na ostudzenie emocji i znalazłam coś, co znam i co teoretycznie powinno zadziałać zgodnie z planem a zadziałało wręcz przeciwnie. W każdym razie tekst warty przedyskutowania. Jak nie teraz to w czasie/po spotkaniu z "Feel".
Morgan jest autorem "Our Story".
Tłumaczenie niebawem.

Why Robbie hates me (and why the feeling's mutual!)

There are some things I assumed I'd never experience again once I turned 40: a 34-inch waist, a kiss from Cherie Blair... and Take That back at No. 1 in the pop charts.
I assumed wrong. OK, so Cherie hasn't puckered up under the mistletoe, and my waistline's no match for Daniel Craig's. But to my astonishment, Take That are, indeed, back at No. 1 after ten years, with a song called, ironically, Patience.
The band's extraordinary comeback will be celebrated tonight in a star-studded ITV1 'Audience With' tribute show. And forgive me for feeling rather more nostalgic than most as the boys strike up.
It's not just that I remember them as fresh-faced newcomers, desperate to get their first toehold in showbusiness. It's not even that they became good personal friends.
It's that in a cynical and exploitative industry - one that can bring out the very worst in people and destroy young lives for ever -theirs is a story with a twist.
It has a happy ending. And, as with all happy endings, the villain gets his just deserts while the good guys come out on top.
The story begins when I was 25, and the showbusiness editor of The Sun. My phone rang one morning, and the voice sounded just a little desperate: 'Please mate, just give us a chance.'
The speaker was Gary Barlow, lead singer of a new British boyband called Take That. They had been created in the wake of a hugely successful American group called New Kids On The Block, but were struggling.
Despite whoring themselves around every magazine, newspaper, TV and radio show for months, their first few attempts at a hit record had spectacularly flopped. And they were now staring into the ultimate abyss of the musical knacker's yard - all washed up before they'd even started.
That day, they were due to do a promotional photo session just a few minutes away from the paper's HQ in Wapping, East London.
"Just come down for a few minutes and we'll show you what we can do," pleaded Gary.
"I can't, I'm too busy," I lied.
The truth is that I couldn't see the point in wasting a £3 cab fare on a band that was going absolutely nowhere, fast.
"We'll pick you up, and drop you back," persisted Gary.
I looked at my watch. It was 1pm, and it was either meeting Take That or eating a cheese and pickle sandwich. After several long seconds of deliberation, I reluctantly opted out of the sandwich.
"OK," I said. "But half an hour, and that's all you're getting."
Take That's old, rusty camper-style van arrived outside the newspaper's offices, and I jumped in the back to find five fresh-faced, over-excited young lads.
A surpirisingly chubby and ordinary looking bloke who could have come straight from a bank clerk training centre, said: "I'm Gary, nice to meet you."
"I'm Mark," grinned a small babyfaced kid.
"I'm Howard," chirped a third, taller youth with dreadlocks.
"Jay," announced another, a toughlooking character in ripped jeans and goatee beard.
I turned to the fifth member of the band. "And I am Robbie," he declared, sticking his hand out, then removing it as I went to shake it and sticking his tongue out instead. He was a cheeky little tinker, and a real livewire of energy and charisma.
During the ten-minute journey to the studio, they bombarded me with questions. They were stupendously naive, and ravenous for fame and fortune. But they also had talent and charm.
When they began singing and dancing to their new single, It Only Takes A Minute Girl, I found my feet tapping, my neck twitching, and my ruthlessly commercial tabloid brain screaming one word: "Hit."
"OK," I said. "Here's the deal. I'll get behind you in the paper because I think you've got real potential. But in return, I want to write your first two books if you get to No. 1."
Robbie burst out laughing. "Mate, if we get to No. 1, you can have a lot more than a couple of books!"
I looked into his eyes, and saw a burning, naked desire. Not for me, but for celebrity. This was an only child who had been a show-off all his life, and now wanted to show off to the entire world.
A month later, It Only Takes A Minute Girl roared into the Top 10. And within six months, they'd enjoyed a string of No. 1 smash hits, not to mention tea with Princess Diana at Kensington Palace.
They went from Z-list to A-list in one clean bound and, before long, were sitting on Elton John's sofa shouting out requests for him to play on the piano.
The first of my two authorised books on the group was published shortly afterwards and, more by accident than design, I became one of the biggest-selling pop authors on the back of them.
Both my Take That tomes were quite appalling literary works, but each sold more than 350,000 copies. (And yes, I am looking to reissue them on the back of their resurgence as quickly as possible.)
I hung out with the band a lot through this period. I even appeared on stage as a surprise guest at Wembley Arena one night, to present them with a wagon-load of awards. And trust me, when you stand on stage in front of 12,000 screaming girls, it can have a strangely intoxicating effect on a man.
In fact, I rather overstayed my welcome on stage until Robbie ran over and shouted in my ear: "Piers, no offence mate, but can you f*** off now, this is our show, not yours." Happy days. But there was a cloud on the horizon. There always is.
With the success and adulation came the inevitable pop star descent into sex, drugs, squabbling, and money obsession. But that was just Robbie. The others always remained polite, charming, modest and generous.
I still have a signed copy of our first book, in which Gary, Mark, Howard and Jason paid heartfelt tributes to our friendship and Robbie - bitter about my royalties - simply scrawled: "To Piers, f*** you and f*** your money." The ungrateful little wretch.
His innate egotism was festering and, before long, it boiled over. At the peak of the band's power, Robbie suddenly walked out to seek solo glory, ditching his closest friends, both professional and personal, with a ruthless selfishness that is shocking, even by the shallow standards of the music business.
And that, inevitably, was the beginning of the end for Take That.
The four remaining boys limped on for a few months before finally splitting up in February 1996, amid scenes of near-hysteria from their distraught teen fans. (A special counselling hotline was even set up to help them cope with their 'grief'.) It was, in every way, the end of an era.
The boys tried their hand at their own projects, but none of them really took off, and they slowly fizzled into obscurity.
Robbie, by contrast, embarked on a two-year rampage of cocaine-fuelled orgies, ballooned in weight, covered his expanding flesh in ugly tattoos, and seemed to be spinning into a speedy, cliched and utterly predictable rock 'n' roll graveyard. And I don't just mean metaphorically.
Then, just as the coffin lid was shutting, he released Angels - which became one of the biggest-selling singles of all time, and propelled him into the superleague of British pop stars.
It seemed a particularly cruel twist of the knife for his former colleagues. Not content with dumping his mates like a sack of cold spuds, Robbie never missed a chance to rub their noses in it - ridiculing them in interviews, boasting endlessly of his millions, and informing anyone who cared to listen that he had always been the star of the band and now he was proving it.
I will never forget an interview I did with Mark Owen for a TV series I presented on the subject of fame.
He was a sad, pale imitation of the sweet little boy with whom every girl had fallen in love a decade before. With unkempt hair, chainsmoking and nervous, he greeted me like a long-lost brother, then sat for two hours unburdening himself about his life.
"I was finished at 23," he said. "And, ever since then, it's been a struggle just to get through the days, to be honest. I went from 80,000-seater stadium shows to playing small clubs for a few hundred drunks who laughed at me. It was awful."
What made it worse was seeing his former friend and colleague Robbie Williams enjoying such fabulous solo success.
"I secretly went to one of his shows recently," Mark said quietly. "I just stood at the back of this great big stadium watching the crowd going mental. And it made me want to cry. Not out of jealousy, because me and Rob never really fell out. But it just made me realise how different our lives had become, and how much I miss what we used to have together."
Mark was searingly honest in that interview, and on the verge of tears several times. It was a fascinating insight into the mind of a young man who'd had it all, and lost it all.
He gave me a hug at the end, and said: "Thanks for all your support when we started out. I really appreciate-it." And then he shuffled off down the street, totally anonymous to passers-by.
I'd seen other teen bands fall in equally dramatic circumstances, so the brutal world of pop music didn't surprise me. But I felt a curious paternal empathy for this particular group.
And, frankly, I felt deeply irritated that the cockiest, greediest, least likeable and least deserving member of Take That was the one who'd gone on to superstardom while the nice guys got buried.
But here's the strange thing. The other Take That boys may have struggled. They may have envied Robbie's solo success. But as individuals, as people, I have no doubt that they were happier for not being as famous as he was.
A few months after interviewing Mark, I bumped into Gary Barlow at the Royal Albert Hall. He hadn't changed a bit, and was now working as a songwriter for other artists.
"I like writing for others," he told me. "It's the best of all worlds: I get the money and success, but not the fame. And fame's not all it's cracked up to be, I found that out soon enough."
"How's Robbie?" I asked. He raised his eyebrows to the ceiling. "I've no idea. Never see him or talk to him. We've invited him to perform with Take That again, but he doesn't seem very keen on the idea. I guess he's too big for us now."
And Gary smiled, wistfully. By chance, I saw Robbie just a week later. It was at the Brit Awards after-show party, and he looked miserable. I'd heard that he now hated me because of all the intrusive stories I'd published about him during my time as a newspaper editor.
I didn't hate Robbie in return, I just felt sorry for him. Having £80 million in the bank is fine. But if you get to 30 and you're a self- obsessed, lonely, single, recovering alcoholic, then how much fun can your life be?
Our eyes met across a crowded floor. He stared at me for several seconds, his face frozen in a half sneer. I stared back, my mind flashing back to that van journey when we first met.
God, he wanted fame then, and God, how he seemed to hate it now. Back then, his life had been so uncomplicated, so much fun. Now, he looked consumed by vitriol.
He shook his head slowly, and I shook mine slowly back at him. Then he left the party and went home, presumably to a cup of cocoa and his beloved PlayStation. He had been at the party for just four minutes.
I read Robbie's official biography after our encounter - a tale of unrelenting narcissism and selfinflicted misery. He treats women like dirt, is ludicrously paranoid about a media which he has voraciously used when it suits him, and spends most of his time talking about himself to his sycophantic entourage.
It seems such a pointless, unfulfilling life. And his latest record just bombed, removing the one thing he did have going for him - sustained success.
By contrast, Take That are back at No. 1 in the charts, still the closest of friends, and loving every second of their reborn careers.
This time, they can enjoy their fame because they know its limitations. And, judging by the rapturous receptions they have received touring the country again, we love them all the more for it.
How deliciously ironic that if Robbie Williams called them up now finally to accept their offer to play with them again, the answer might be: "Thanks Rob mate, but no thanks."
Sometimes, just sometimes, the nice guys win in the end.

Piers Morgan


Postautor: Mav » 17:20, wt, 02.sty 2007

Oooooo cholera, umarłam ze śmiechu tłumacząc ten artykuł, no brak słów. Oto on:

Dlaczego Robbie mnie nienawidzi (I dlaczego to uczucie jest obustronne!)

Są pewnie zjawiska, co do których założyłem, że ich więcej nie doświadczę jak już skończę 40 lat: 95 centymetrów w pasie, pocałunku Cherie Blair… i Take That na pierwszym miejscu listy przebojów.
Źle założyłem. OK, Cherie nie pojawiła się z jemiołą, a w pasie nadal mierzę więcej niż Daniel Craig. Ale, ku mojemu zdumieniu, Take That są, naprawdę, z powrotem numerem jeden, po dziesięciu latach, z piosenką pod ironicznym tytułem „Patience”.
Niezwykły powrót zespołu będzie uczczony tego wieczoru w zapełnionym gwiazdami programie „Audience With” w ITV1. I wybaczcie mi, że bardziej niż inni popadłem w nostalgiczny nastrój, gdy chłopcy uderzyli ponownie.
Nie tylko dlatego, że pamiętam ich jako świeżych nowicjuszy, zdeterminowanych by znaleźć punkt zaczepienia w showbiznesie. Nie chodzi nawet o to, że stali się oni moimi dobrymi przyjaciółmi.
Chodzi o to, że w tym cynicznym i wyzyskującym ludzi przemyśle – taki, który potrafi wydobyć z ludzi to, co w nich najgorsze i na zawsze zniszczyć młode życia – ich historia, to historia z nagłym zwrotem akcji.
Ma swoje szczęśliwe zakończenie. I, jak we wszystkich szczęśliwych zakończeniach, łajdak zostaje pokonany, a porządni faceci wygrywają.
Opowieść zaczyna się, gdy miałem 25 lat i byłem redaktorem naczelnym do spraw showbiznesu w „Sun”. Pewnego poranka zadzwonił mój telefon i usłyszałem trochę zdesperowany głos: - „Kolego, proszę, daj nam szansę.”
Dzwonił Gary Barlow, wokalista nowego brytyjskiego boy bandu – Take That. Zostali oni stworzeni na fail ogromnego sukcesu amerykańskiej grupy New Kids On The Block, ale mieli trudności.
Mimo sprzedawania się w każdym magazynie, gazecie, telewizji i radiu od miesięcy, ich pierwsze próby wdarcia się na listy przebojów były wielkimi porażkami. I patrzyli teraz w bezmierną otchłań cmentarza muzycznych odrzutów – pokonani, zanim cokolwiek się dla nich zaczęło.
Tego dnia mieli odbyć promocyjną sesję fotograficzną kilka minut drogi od głównej siedziby mojej gazety, w Wapinng, we wschodnim Londynie.
- „Wpadnij tylko na moment, to pokażemy ci co potrafimy” – błagał Gary.
- „Nie mogę, jestem zbyt zajęty” – skłamałem.
Prawda wyglądała tak, że nie wiedziałem sensu w tym, aby wydać kilka funtów na taksówkę, żeby zobaczyć zespół zmierzający w szybkim tempie, do nikąd.
- „Przyjedziemy po ciebie i cię odwieziemy” – naciskał Gary.
Spojrzałem na zegarek. Była pierwsza po południu i musiałem wybrać miedzy Take That a kanapką z serem i marynatą. Po długich siedmiu sekundach rozważań, niechętnie odrzuciłem kanapkę.
- „OK.” – powiedziałem. – „Ale daję Wam pół godziny, nic wiecej.”
Stary, zardzewiały, campowy van Take That podjechał od tyłu mojego biura i wskoczyłem do tyłu, gdzie spotkałem pięciu młodych, bardzo podekscytowanych chłopców.
Zaskakująco pulchny i wyglądający całkiem zwyczajnie chłopak, który wyglądał jakby właśnie wyszedł z kursu dla urzędników bankowych, powiedział: „Jestem Gary, miło mi cię poznać.”
- „Jestem Mark” – powiedział z szerokim uśmiechem mały chopak o twarzy dziecka.
- „Jestem Howard” – zaszczebiotał trzeci, wyższy chłopak, z dredami.
- „Jay” – ogłosiła czwarta, poważnie wyglądająca postać w podartych jeansach, z kozią bródką.
Odwróciłem się do piątego członka zespołu. – „A ja jestem Robbie” – powiedział, wyciągając rękę, a gdy chciałem podać mu swoją, cofnął ją i pokazał mi język. To był bezczelny, mały łobuz i prawdziwe źródło energii i charyzmy.
Podczas dziesięciominutowej podróży do studia chłopcy bombardowali mnie pytaniami. Byli zdumiewająco naiwni, głodni sławy i powodzenia. Ale mieli też talent i urok.
Gdy zaczęli śpiewać i tańczyć do swojego nowego singla, „It Only Takes A Minute Girl”, zauważyłem, że wystukuję stopami rytm, potakuje głową, a mój nieludzko komercyjny, brukowy umysł krzyczy: „Hit.”
- „OK” – powiedziałem. – „Umowa jest taka. Wstawię się za wami w gazecie, bo myślę, ze macie wielki potencjał. Ale w zamian, chcę napisać o was dwie pierwsze książki, jeśli dotrzecie do pierwszego miejsca.”
Robbie wybuchnął śmiechem. – „Kolego, jeśli dotrzemy do pierwszego miejsca, możesz dostać dużo więcej niż dwie książki!” Spojrzałem w jego oczy i zobaczyłem płonące, nagie pożądanie. Nie w stosunku do mnie, ale do sławy. To był jedynak, który był przez całe życie w centrum uwagi, a teraz chciał być w centrum uwagi całego świata.
Miesiąc później „It Only Takes A Minute Girl” wchodzi do TOP 10. A w ciągu następnych sześciu miesięcy cieszyli się ciągiem numerów jeden, nie wspominając o herbacie z Księżniczka Dianą w Kensington Palace.
Jednym bezbłędnym skokiem przeszli z listy Z do listy A i niedługo później siedzieli na sofie u Eltona Johna, krzycząc do niego, żeby zagrał dla nich na fortepianie.
Pierwsza z moich dwóch autoryzowanych książek została opublikowana wkrótce później i, bardziej przez przypadek niż zgodnie z planem, dzięki nim miałem największą sprzedaż wśród autorów piszących o popie.
Oba moje tomy o Take That były dość zatrważającej jakości od strony literackiej, ale kazda sprzedała się w ponad 350 000 kopii. (I tak, mam zamiar wydać je ponownie w związku z och powrotem, tak szybko jak to możliwe.)
W tym czasie bardzo często przebywałem z zespołem. Pojawiłem się nawet na scenie na Wembley Arena, jako niespodziewany gość, aby przedstawić ich i ich ogromne ilości nagród. I uwierzcie mi, gdy stoi się na scenie przed 12 000 krzyczących dziewczyn, ma to dziwnie oszałamiający wpływ na mężczyznę.
W zasadzie przedłużałem swój pobyt na scenie, Az Robbie podbiegł i krzyknął mi do ucha: „Piers, kolego, bez obrazy, ale spierdalaj, to jest nasz show, nie twój.” Radosne dni. Ale na horyzoncie pojawiały się chmury. Zawsze się pojawiają.
Z sukcesem i uwielbieniem przyszło nieuniknione dla gwiazd popu pogrążenie się w seksie, prochach, kłótniach i obsesji pieniędzy. Ale to dotyczyło tylko Robbiego. Pozostali chłopcy nadal byli grzeczni, czarujący, skromni i hojni.
Nadal mam podpisaną kopię naszej pierwszej książki, gdzie Gary, Mark, Howard i Jason z głębi serca złożyli hołd naszej przyjaźni, a Robbie – zazdrosny o moja płacę – po prostu naskrobał: „Dla Piersa, pierdolić ciebie i twoje pieniądze.” Niewdzięczny mały łajdak.
Jego wrodzony egoizm się zaogniał i niedługo później, wybuchnął. Gdy zespół był u szczytu potęgi, Robbie nagle odszedł by szukać chwały jako solista, porzucając swoich najbliższych przyjaciół, zarówno osobistych jak zawodowych, z nieludzką samolubnością, która jest szokująca nawet jak na płytkie standardy moralne muzycznego showbiznesu.
I to był nieuchronny początek końca Take That.
Czterej chłopcy, którzy pozostali, nie radzili sobie sami przez kilka miesięcy i w końcu ogłosili rozpad w lutym 1996 roku, pośród histerycznych scen oszalałych, nastoletnich fanek. (Została nawet uruchomiona gorąca linia telefoniczna, aby pomóc im poradzić sobie ze swoją „rozpaczą”.) To był, na każdej płaszczyźnie, koniec ery.
Chłopcy próbowali zacząć solowe kariery, ale żadnemu się nie udało i powoli się wypalali i stawali anonimowi.
Robbie, dla odmiany, po trwającej dwa lata kokainowej orgii, przybraniu wielu kilogramów, pokryciu swojego wylewającego się ciała tatuażami, odwrócił się w kierunku szybkiego i nieskończenie przewidywalnego rock ‘n’ rollowego cmentarza. I nie jest to metafora.
Potem, jak trumna się już zamykała, wypuścił “Angles” – który stał się jednym z najlepiej sprzedających się singli wszechczasów, co ulokowało go w brytyjskiej superlidze gwiazd popu.
Był to szczególnie bolesny cios nożem dla jego dawnych kolegów. Nie wystarczyło mu porzucenie kolegów jak worka ziemniaków. Nie przepuścił żadnej okazji by im dopiec – parodiował ich w wywiadach, chwalił się bez końca swoimi milionami I informując każdego, kto chciał go słuchać, że to on zawsze był gwiazdą zespołu I teraz to udowadnia.
Nigdy nie zapomnę wywiadu, który przeprowadziłem z Markiem Owenem w serialu telewizyjnym, który poświęciłem zagadnieniu sławy. Był smutną, bladą imitacją słodkiego, małego chłopca, w którym dekadę wcześniej zakochiwały się wszystkie dziewczyny. Miał rozczochrane włosy, odpalał jednego papierosa od drugiego, był nerwowy, powitał mnie jak dawno nie widzianego brata, a potem przez dwie godziny otwarcie opowiadał o swoim życiu.
- „Skończyłem się w wieku 23 lat” – powiedział. – „I, od tamtej pory próbuje tylko przeżyć kolejny dzień. Z występów na 80 000-cio tysięcznych stadionach przeniosłem się do małych klubów, gdzie grałem dla kilkuset pijaków, którzy się ze mnie śmiali. To był okropne.”
Jeszcze gorsze było to, że widział przy okazji wcześniejszego przyjaciela i kolegę Robbiego Williamsa cieszącego się oszałamiającym sukcesem solowym.
- „W tajemnicy poszedłem na jeden z jego ostatnich koncertów” – powiedział cicho Mark. – „Po prostu stałem z tyłu tego ogromnego stadionu i patrzyłem jak tłum zaczyna szaleć. Chciało mi się płakać. Nie z zazdrości, bo ja i Rob nigdy nie przestaliśmy się przyjaźnić. Ale zdałem sobie sprawę jak odmienne stały się nasze życia i jak bardzo tęsknię za tym, co kiedyś razem mieliśmy.”
Mark był w tym wywiadzie przejmująco szczery i kilka razy o mało się nie rozpłakał. Było to fascynujące wejrzenie w umysł człowieka, który miał wszystko i stracił wszystko.
Na koniec wziął mnie w objęcia i powiedział: - „Dzięki za całe twoje wsparcie gdy zaczynaliśmy. Naprawdę to doceniam.” A potem powlókł się ulicą, całkowicie anonimowy dla przechodniów.
Widziałem inne nastoletnie zespoły w tak dramatycznych okolicznościach, więc brutalny świat muzyki pop mnie nie zaskoczył. Ale czułem dziwne, ojcowskie współczucie dla tej konkretnej grupy.
I, szczerze, głęboko mnie irytowało, że ten najgorszy, najbardziej chciwy, najmniej sympatyczny i najmniej zasługujący na cokolwiek członek Take That stał się megagwiazdą, gdy mili faceci zostali pogrzebani.
Ale jest w tym coś dziwnego. Być może inni chłopcy z Take That mieli trudności. Być może zazdrościli Robbiemu solowego sukcesu. Ale jako jednostki, jako ludzie, z pewnością byli szczęśliwi, że nie byli tak sławni jak on.
Kilka miesięcy po wywiadzie z Markiem wpadłem na Gary’ego Barlowa w Royal Albert Hall. Nie zmienił się ani trochę i teraz pisał piosenki dla innych artystów.
- „Lubię pisać dla innych” – powiedział innym. – „To najlepsze co można mieć: dostaję pieniądze, odnoszę sukces, ale nie sławę. A przecież nie o sławę chodzi, już to odkryłem.”
- „Co u Robbiego?” – spytałem. Gary podniósł brwi do sufitu. – „Nie mam pojęcia. Nie widuję się z nim i z nim nie rozmawiam. Zaprosiliśmy go, żeby wystąpił z Take That, lae nie wydawał się zbyt chętny. Chyba jest dla nas zbyt wielki.”
I uśmiechnął się z melancholią. Przez przypadek spotkałem Robbiego tydzień później. Było to na przyjęciu po rozdaniu nagród Brits i wyglądał na nieszczęśliwego. Słyszałem, że mnie teraz nienawidzi z powodu niewygodnych dla niego artykułów, które publikowałem o nim, kiedy byłem redaktorem.
Nie czułem do niego nienawiści z powodu jego nienawiści, po prostu było mi go żal. 80 milionów funtów banku to fajna sprawa. Ale gdy w wieku 30 lat jesteś ogarniętym obsesją na swoim punkcie, samotnym, leczącym się alkoholikiem, to czy twoje życie może być przyjemne?
Nasze oczy spotkały się ponad zatłoczonym parkietem. Wpatrywał się we mnie przez kilka sekund, jego twarz zamarła w szyderczym uśmiechu. Patrzyłem na niego i przywoływałem w pamięci tamta podróż vanem, gdy pierwszy raz go zobaczyłem.
Boże, jak on wtedy pragnął sławy i, Boże, jak teraz wydawał się jej nienawidzić. Wtedy, dawno temu, jego życie było takie nieskomplikowane i wypełnione zabawą. Teraz wyglądał jakby trawił go kwas.
Powoli potrząsnął głową, ja zrobiłem to samo. Potem opuścił imprezę i pojechał do domu, pewnie na szklankę kakao i pograć w ukochaną PlayStation. Był na imprezie tylko cztery minuty.
Po tym spotkaniu przeczytałem jego oficjalna biografię – opowieść o nieubłaganym narcyzmie i powodowanym przez samego siebie nieszczęściu. Kobiety traktuje jak śmieci, ma śmieszną paranoje na punkcie mediów, którymi dowolnie manipulował, gdy mu to pasowało i spędza większość czasu mówiąc o sobie do swojej wazeliniarskiej świty.
To życie wydaje się bezcelowe i niepełne. A jego ostatnie płyty wybuchając, zniszczyły to, co mu zostało – sukces.
Dla odmiany, Take That są znowu numerem jeden na listach, wciąż są bliskimi przyjaciółmi i kochają każdą sekundę swojej odrodzonej kariery.
Cieszą się swoja sławą bo tym razem znają jej ograniczenia. I, sądząc z entuzjastycznego przyjęcia podczas trasy, kochamy ich również my.
Jak rozkosznie ironiczne jest to, że gdyby Robbie Williams teraz zaakceptował ofertę ponownych występów z Take That, mógłby usłyszeć: - „Dzięki Rob, przyjacielu, ale raczej nie.”
Czasem, tylko czasem, mili faceci na końcu wygrywają.

Piers Morgan

Tłumaczenie tego było czystą radością samą w sobie. Nie ma w tym artykule zdanie, przy którym bym nie miała ochoty dopisać komentarza :twisted: Ograniczę się do jednego: strasznie żałuję, że Rob nie jest grzeczny, czarujący i skromny. :beczy: Oglądanie kogos takiego na scenie, to dopiero byłby ubaw po pachy...

Ale poza radością samą w sobie, zamierzenie jest też inne. Otóż często dość zdarza mi sie trafiać na obrzydliwe i niemające wiele wspólnego z rzeczywistością artykuły o Robie, może nie aż tak jak, jak ten, ale też. Ale dopiero ostatnio zaczęłam podążać śladem ich autorów... I kim się okazali: jeden to biografista Take That, drugi to manager Oasis, trzeci to kumpel Nigela, czwarta to asystentka Nicole, piąty... i tak dalej. Prawie każdy, kto krytykując Roba uskutecznia wycieczki w strone jego osoby, a nie twórczości, to jakiś jego zaprzysięgły wróg z przeszłości... boże, i po co? Ludzie są chorzy...

Nawet nie chodzi mi o to, że w tym artykule WIĘKSZOŚĆ stwierdzeń sobie nawzajem zaprzecza i że jest on naciągniety do granic możliwości. Chodzi o to, że jeśli ktoś poszukuje źródeł choroby showbiznesu, jak pan Morgan, to powinien najpierw zlustrować samego siebie.

I chodzi też o to, aby się nie bulwersowac artykułem, zanim sie nie spojrzy kto go napisał. Artykuły krytyczne są bardzo cenne, ale tylko wtedy, gdy są rzeczowe i mają jakies argumenty.

A artykułem się delektujcie. Powinien być lekturą obowiązkową :lol2:

Taki mój noworoczny prezencik dla Was.



Postautor: ajka74 » 21:02, wt, 02.sty 2007

przeczytalam wcześniej dziś oryginał (juz nie mam siły na tłumaczenie, zawierze swojej wiedzy językowej) i muszę powiedzieć, że niektórzy ludzie naprawdę mnie potrafią zadziwić, bo nie ma to jak żywić sie z krytykowania innych osób, ile to ludzi dzięki temu ma na chleb :roll:
żenujące jest robienie chłopców z TT biedactwami co to mieli sukces a teraz płaczą bo się skończyło (no może nie wszyscy) ale czemu sukces Roba jest złem samym w sobie i że jemu się niby to nie należało, bo jest zły :sciana: a inni tacy "miluścy" nic nie osiągnęli
niestety zawsze tak już będzie i nie wiem po co te artykuly powstają , we mnie współczucia nie wzbudza absolutnie

no to od dziś osiąganie sukcesów to przekleństwo dla ludzkości :twisted: taka hańba i nieszczęscie :cry:

Awatar użytkownika
Max Robviously Robsessed
Max Robviously Robsessed
Posty: 1950
Rejestracja: 15:54, ndz, 20.lis 2005
Lokalizacja: Będzin

Postautor: ...Aguśka... » 22:12, wt, 02.sty 2007

Mav pisze:powiedział, wyciągając rękę, a gdy chciałem podać mu swoją, cofnął ją i pokazał mi język. To był bezczelny, mały łobuz

kurcze mój ojciec robi to samo do dziś zawsze jak się witamy. Normalny nasz, tylko nasz gest. I nie pomyślała bym o nim jako o łobuzie :wink:

A wracając do artykułu oczywiście Mav cudowinie to robisz i dzięki Tobie moge sie skupic na innych rzeczach niż tłumaczenie pana Morgana.
Chyba troche za bardzo współczuje chłopaka z TT i robi z nich za duże ofiary losu i takie ciapy wiec nie wiem czy bedą z tego powodu zadowoleni. Rob dzieki temu artykułowi moze dostać masowego ataku agresji ale miejmy nadzieje że Codeine Morphine Opium Methadone Menocrabedene Hydroanoxycodeine Anolodene Buprenopheine ButroPhenol Adorel Dorel zadziałaja i jednak nie rozniesie całej chałupy :roll:
Kurcze że też sie ludzią chce takie żeczy wypisywać i tyle jadu mieć w sobie :sciana:


Postautor: Beti_h » 22:39, wt, 02.sty 2007

po 1. Dzieki Mav jestes wielka :lol:
zrobiłas mi wielka przyjemnosc w postaci tego przetłumaczonego artykułu ;)

po 2. Artykuł ten mozna skomentowac w 10 punktach........


ehhh szkoda słów ...


Postautor: Mav » 07:01, śr, 03.sty 2007

...Aguśka... pisze:Rob dzieki temu artykułowi moze dostać masowego ataku agresji

Tudzież śmiechu, zależy czy będzie po podwójnym, czy po poczwórnym espresso ;)

Awatar użytkownika
Lekka Robsesja
Lekka Robsesja
Posty: 88
Rejestracja: 18:26, śr, 13.gru 2006
Lokalizacja: Łódź

Postautor: agniecaa » 18:30, śr, 03.sty 2007

ei, A moze t prawda, a my jestesmy zaslepieni.
i wiernie kochamy robbiego zamieast spojrzec na niego z dystansu?


Postautor: kingus » 18:44, śr, 03.sty 2007

dzięki Rob przyjacielu, ale raczej nie

ale facet ma wyobraźnię

niewdzięczny mały łobuz

:twisted: a jaki ma niby być? moze faktycznie lepsza jest propozycja tego pana
smutną, bladą imitacją słodkiego, małego chłopca, w którym dekadę wcześniej zakochiwały się wszystkie dziewczyny

no tak, lepiej to przemyśl, Rob

dzięki Mav, najlepszy prezent noworoczny jaki mogę sobie wymarzyc :lol2:

"Łokcie" :lol1:


Postautor: Beti_h » 21:59, śr, 03.sty 2007

agniecaa pisze:ei, A moze t prawda, a my jestesmy zaslepieni.
i wiernie kochamy robbiego zamieast spojrzec na niego z dystansu?

Ależ ja własnie patrze na niego z "dystansu" i czesto analizuje wszystkie za i przeciew.................i zyczyłabym sobie zeby i na mnie ludzie patrzyli z owym " dystansem"

Lekka Robsesja
Lekka Robsesja
Posty: 69
Rejestracja: 19:18, ndz, 04.lut 2007

Postautor: Slow » 13:05, czw, 15.mar 2007

O, nie wiedziałam, że był tu omawiany ten artykuł. Ja po prostu uznałam go za przejaw tej ironii losu, która dopadła w ostatnim roku Robbiego.

Morgan ewidentnie nie lubi Roba, pełen troski opisuje losy panów z TT, ale przyznam szczerze, że doskonale pamiętam te czasy, kiedy to Robbie był pupilkiem prasy (może nie tyle prasy bulwarowej, ile krytyków muzycznych, którzy byli w stanie obdarzyć byłego członka boybandu jakimś tam kredytem zaufania), i doskonale pamiętam, jak żerował na nieszczęściu swoich kolegów z zespołu. I powiem wam szczerze, że dla mnie właśnie to zachowanie Roba, który budował wizerunek buntownika na gruzach swojego byłego zespołu, było żenujące. Ja jestem w stanie uwierzyć w to, że oni (tzn. TT) mocno to przeżywali, jestem w stanie uwierzyć w to, że przechodzili ciężkie chwile po rozpadzie zespołu i po tym, jak Robbie wykorzystywał każdą nadarzająca się chwilę do rzucania gó*** w swoich byłych kolegów. On traktował to jako dobry spektakl, a oni nie mieli nawet prawa się bronić, bo byli wtedy nikim. Żadnej kariery, żadnego wsparcia prasy, nikt ich nie słuchał.

Więc teraz, kiedy powrócili po tych 10 latach, nie widać u nich chęci jakiegokolwiek rewanżu. Jakie są ich prawdziwe myśli, nie mam pojęcia, ale są na tyle szczerzy, aby przyznać, że gdyby nie kariera Robbiego ich powrót nie byłby tak spektakularny (Gary).
Nie wiem co teraz o tym wszystkim myśli Rob, na razie leniuchuje sobie w LA, ale niedługo znowu wymyśli sobie wroga, bo zawsze odnosiłam wrażenia, że on nie potrafi żyć bez wrogów.


Postautor: Mav » 04:19, śr, 21.mar 2007

Slow pisze:doskonale pamiętam, jak żerował na nieszczęściu swoich kolegów z zespołu. I powiem wam szczerze, że dla mnie właśnie to zachowanie Roba, który budował wizerunek buntownika na gruzach swojego byłego zespołu, było żenujące. Ja jestem w stanie uwierzyć w to, że oni (tzn. TT) mocno to przeżywali, jestem w stanie uwierzyć w to, że przechodzili ciężkie chwile po rozpadzie zespołu i po tym, jak Robbie wykorzystywał każdą nadarzająca się chwilę do rzucania gó*** w swoich byłych kolegów.

Slow, poczytaj sobie coś więcej o "odejściu" Roba.

Slow pisze:Żadnej kariery, żadnego wsparcia prasy, nikt ich nie słuchał.

A ktoś powinien? Zapracowali sobie na jakąś uwagę kogokolwiek?

Slow pisze:Rob, na razie leniuchuje sobie w LA, ale niedługo znowu wymyśli sobie wroga, bo zawsze odnosiłam wrażenia, że on nie potrafi żyć bez wrogów.

Gdyby potrafił, to ominęło by nas kilkanaście genialnych utworów :twisted:

Wróć do „Internet”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość